Het verhaal achter de schrijver: Monica

Je boek begon eigenlijk helemaal niet als een boek.
‘Nee. Het begon vooral met de behoefte om mijn verhaal beter te begrijpen. Door alles wat er gebeurde en was gebeurd in mijn leven merkte ik dat ik was gevormd. Ik werd nieuwsgierig naar waarom ik ík was, wat voor invloed alles wat ik meegemaakt had daarop had gehad en wat er nog meer onder de oppervlakte speelde.’

Wat gebeurde er toen je dat allemaal ging opschrijven?
‘Door mijn eigen woorden terug te lezen zag ik één geheel ontstaan. Het voelde alsof ik een enorme puzzel aan het leggen was met mijn verhaal. Stukken pasten ineens precies in elkaar en kregen betekenis. Nieuwsgierig als ik ben, werd ik nieuwsgierig naar het eindresultaat van de puzzel. Naar alle nog niet gevonden antwoorden.’

Maar ergens tijdens het schrijven veranderde haar behoefte. Ze hoefde die puzzel niet meer per se helemaal af te krijgen.

‘Ik zag hoe alles wat ik had meegemaakt mij gaandeweg ook positief had gevormd. Ik waardeerde het. Misschien had ik het eindresultaat niet nodig. Misschien was wát ik ontdekt had precies dát wat ik nodig had. Deze ene glimp van de puzzel. Misschien hoefde ik vanaf nu alleen nog maar verder te gaan met het verzamelen van puzzelstukjes.'

Wie zit er achter dit verhaal?
Monica moet lachen om die vraag. Want achter dat persoonlijke verhaal zit ook een nuchtere, down-to-earth vrouw met een open blik. Iemand die voelt dat er meer is. Ze is mama van twee jongens en werkt als therapeut vanuit haar eigen praktijk. Daarnaast speelt ze gitaar en zingt ze. Muziek is voor haar, net als schrijven, een moment waarop ze de wereld om zich heen even kan vergeten. Ze houdt van gezelligheid en humor en van ongegeneerd meezingen met muziek in de auto. Ze vindt het heerlijk om op te gaan in kleine momenten. Zo stapte ze met haar kindjes op de achterbank in de auto, op zoek naar de perfecte plek om de maan te fotograferen. Prima idee. Maar na bijna een uur rondrijden kwam ze uiteindelijk zonder goede foto thuis. Kan gebeuren. En misschien was het ook helemaal niet nodig om het gevoel dat de maan haar gaf in een foto te vangen.