Je begon helemaal niet met het idee om een boek te schrijven.
‘Nee. Ik had vooral een vol hoofd. Sommige gedachten bleven maar rondjes draaien en zodra ik ze opschreef, stonden ze tenminste ergens stil. Eerst schreef ik één stukje, daarna nog één. Vervolgens bleek ik voor het ene moment eerst te moeten uitleggen wat eraan voorafging. Zo ontstonden langzaam scènes en hoofdstukken.’

En toen bleek dat je eigenlijk een boek aan het schrijven was?
‘Ja. Op enig moment moest ik erkennen dat dit administratief gezien niet langer viel onder “een beetje van me afschrijven”. Ik had per ongeluk een boek geschreven.’

Wat wilde je daarin vooral niet wegpoetsen?
‘De tegenstrijdigheden. Volgens mij zijn mensen helemaal niet zo eenduidig. Je kunt zielsveel van iemand houden en je tegelijkertijd kapot aan hem ergeren. Je kunt sterk zijn en bang, dankbaar en boos, hoopvol en moedeloos. Ik hoop dat iemand tijdens het lezen af en toe denkt: “O. Gelukkig. Zij dacht dat dus óók.'

Je bent zelf iemand die graag dingen oplost. Heeft het schrijven daar iets in veranderd?
‘Ik heb lang gedacht dat sterk zijn vooral betekende: kin omhoog, niet te veel mauwen en dóór. Daar ben ik behoorlijk goed in. Maar doorgaan is niet altijd hetzelfde als sterk zijn. Soms is er niets te regelen en niets op te lossen. Soms moet je ergens gewoon naast blijven zitten. Vreselijk inefficiënt, maar wel waar.’

En heb je jezelf inmiddels kunnen betrappen op het feit dat je schrijver bent?
‘Daar aarzel ik nog steeds een beetje bij. Maar ik heb ontdekt dat ik schrijven ontzettend leuk vind. Ik kan serieus gelukkig worden van een zin die ineens precies klopt of van een woord dat beter is dan het woord dat er eerst stond. Al is daar niet per se een goede zin voor nodig: een warme handdoek uit de droger of een USB-stekker die in één keer goed zit, doet het ook uitstekend. Maar goed. Er ligt een manuscript van vijftigduizend woorden. Op een gegeven moment wordt ontkennen ook gewoon ingewikkeld.’

Wie denkt dat dit nieuw ontdekte geduld zich inmiddels tot alle delen van Mariekes leven heeft uitgebreid, komt overigens bedrogen uit. Geef haar een probleem en haar hoofd begint nog altijd vrijwel automatisch oplossingen te produceren. Soms zelfs voordat de ander klaar is met vertellen wat het probleem precies is. 
Ze weet inmiddels dat mensen niet altijd een oplossing willen. Soms willen ze gewoon dat je luistert. 
Marieke oefent erop. Maar voor de zekerheid heeft ze meestal al wel een oplossing.